‘டோரதி’ திரைப்பட விமர்சனம்

‘டோரதி’ திரைப்பட ரேட்டிங்: 3.5/5

Cast

Sananth
Rishikanth
Keerthy Suresh
Muthukumar
Ramachandran Durairaj
Soundararaja
Gajaraj
Rams
Jeeva Subramanian

Crew

Director: Karthik Subbaraj
Story: Karthik Subbaraj, Saravanan Chandran
Cinematography: S Thiru
Music: Ilaiyaraaja
Editing: Ganesh Siva

‘டோரதி’ சிறுவயதிலிருந்தே நண்பர்களாக இருக்கும் சனந்தும் ரிஷிகாந்தும் வளர்ந்த பிறகு மதுரைக்கே உரித்தான அடிதடி ஆவேசம் கொண்ட இளைஞர்களாக மாறுகிறார்கள். இவர்களுடைய நட்புக்குள் சாதி எந்த தடையையும் ஏற்படுத்தவில்லை என்றாலும் சனந்தின் குடும்பத்தில் ஊறிப்போயிருக்கும் சாதி வெறியும் ஆணாதிக்க மனநிலையும் ரிஷிகாந்தை ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கிறது. ஒரு கட்டத்தில் இருவரும் பிரிந்து செல்ல வேண்டிய சூழல் வருகிறது. பல வருடங்களுக்குப் பிறகு சனந்தையே கொலை செய்ய வேண்டும் என்ற நோக்கத்துடன் ரிஷிகாந்த் மீண்டும் அவனை சந்திக்கும் சூழல் உருவாகிறது. நண்பனை கொல்ல வேண்டிய கட்டாயத்தில் சிக்கிய ரிஷிகாந்த் என்ன முடிவு எடுக்கிறார் என்பதுதான் படத்தின் மையக்கதை

முதல் பார்வைக்கு இது ஒரு மதுரை பின்னணி கொண்ட வன்முறை படமாகத்தான் தெரிகிறது. ஆனால் படம் நகர நகர அதற்குள் இருக்கும் மனித உணர்வுகளும் அடையாளம் குறித்த கேள்விகளும் வெளியில் வருகின்றன. ஆண்மை என்றால் என்ன, குடும்பம் சொல்லிக்கொடுக்கும் வெறுப்புக்கும் ஒரு மனிதனின் சொந்த உணர்வுகளுக்கும் இடையில் என்ன நடக்கிறது, ஒருவர் இன்னொருவரை அவர் யாராக இருக்கிறாரோ அப்படியே ஏற்றுக்கொள்வது எவ்வளவு முக்கியம் போன்ற விஷயங்களை படம் பேசுகிறது

சனந்த் மற்றும் ரிஷிகாந்த் இருவரும் படத்தின் மிகப்பெரிய பலம். இவர்களுடைய நட்பு திரையில் உருவாக்கப்பட்ட ஒன்றாக தெரியாமல் உண்மையில் பல வருடங்களாக பழகிய நண்பர்கள் போலவே இருக்கிறது. சனந்தின் கதாபாத்திரத்தில் ஏற்படும் மாற்றங்களை அவர் உடல்மொழியிலும் முகபாவனைகளிலும் சிறப்பாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். குறிப்பாக தனக்குள் இருக்கும் உணர்வுகளை வெளியில் சொல்ல முடியாமல் தவிக்கும் காட்சிகளில் அவரது நடிப்பு மிகவும் நன்றாக இருக்கிறது.

ரிஷிகாந்துக்கும் நடிப்பதற்கு நல்ல வாய்ப்பு கிடைத்திருக்கிறது. நண்பனுக்காக எதையும் செய்யக்கூடிய மனிதராக ஆரம்பித்து அதே நண்பனை கொல்ல வேண்டிய சூழலில் சிக்கும்போது ஏற்படும் குழப்பம் பயம் குற்றவுணர்வு மற்றும் அன்பு ஆகிய அனைத்தையும் அவர் நன்றாக வெளிப்படுத்துகிறார். சனந்துக்கும் ரிஷிகாந்துக்கும் இடையிலான காட்சிகள்தான் படத்தை உணர்வுபூர்வமாக தாங்கி நிற்கின்றன

கீர்த்தி சுரேஷ் டோரதி என்ற கதாபாத்திரத்தில் குறைவான நேரமே வந்தாலும் கதையின் முக்கியமான திருப்பமாக இருக்கிறார். அவருடைய கதாபாத்திரம் வெறும் பாவப்பட்ட மனிதராக காட்டப்படாமல் தனக்கான அடையாளத்துடன் வாழ விரும்பும் ஒருவராக இருப்பது சிறப்பு. சனந்தின் கதாபாத்திரத்தை புரிந்துகொள்ளும் மனிதராக அவர் வருவதால் படத்தின் உணர்வுகளுக்கு ஒரு புதிய கோணம் கிடைக்கிறது. காட்சிகள் குறைவாக இருந்தாலும் கீர்த்தி சுரேஷின் நடிப்பு மனதில் நிற்கிறது

முத்துக்குமார் சனந்தின் தந்தையாக மிகவும் இயல்பாக நடித்திருக்கிறார். சாதி வெறி ஆணாதிக்கம் மற்றும் குடும்பத்தின் மீது அதிகாரம் செலுத்தும் மனநிலையை அவர் வெளிப்படுத்தும் விதம் சில இடங்களில் பயமுறுத்துகிறது. ராமச்சந்திரன் துரைராஜ் செளந்தரராஜா கஜராஜ் ராம்ஸ் ஜீவா சுப்பிரமணியன் உள்ளிட்ட மற்ற நடிகர்களும் தங்களுக்கு கொடுக்கப்பட்ட கதாபாத்திரங்களை நன்றாக செய்திருக்கிறார்கள்

தொழில்நுட்ப ரீதியாகவும் டோரதி மிகவும் வலுவான படம். எஸ் திருவின் ஒளிப்பதிவு குறிப்பாக பாராட்டப்பட வேண்டியது. எண்பதுகள் மற்றும் தொண்ணூறுகளின் காலகட்டத்தை கண்முன் கொண்டு வருவதோடு கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையையும் கேமரா மூலம் சொல்ல முயற்சித்திருக்கிறார். சில காட்சிகளில் கேமரா கதாபாத்திரங்களின் பின்னால் நகரும் விதமும் வீட்டுக்குள் நடக்கும் சம்பவங்களை பதிவு செய்யும் விதமும் மிகவும் சிறப்பாக இருக்கிறது

இளையராஜாவின் இசை படத்தின் இன்னொரு பெரிய பலம். பாடல்கள் மட்டுமல்லாமல் பின்னணி இசையும் காட்சிகளுடன் சேர்ந்து வேலை செய்கிறது. மோதல் கோபம் சோகம் காதல் என ஒவ்வொரு உணர்வுக்கும் இசை தனியாக ஒரு உயிரை கொடுக்கிறது. முத்துமணி மற்றும் கல்யாண விருந்து போன்ற பாடல்கள் படத்தின் காலகட்ட உணர்வை மேலும் வலுப்படுத்துகின்றன. குறிப்பாக படத்தின் இறுதியில் வரும் இசை மற்றும் பாடல் கதாபாத்திரங்கள் சொல்ல முடியாமல் வைத்திருந்த உணர்வுகளை வெளியில் கொண்டு வருவது போல இருக்கிறது

கணேஷ் சிவாவின் படத்தொகுப்பும் படத்தை குழப்பமில்லாமல் நகர்த்த உதவுகிறது. கதை எளிமையாக இருந்தாலும் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் அடுத்து என்ன நடக்கும் என்ற எதிர்பார்ப்பை உருவாக்குகிறார் இயக்குநர் கார்த்திக் சுப்புராஜ். நாம் ஒரு விஷயத்தை யூகித்துவிட்டோம் என்று நினைக்கும் நேரத்தில் வேறு ஒரு பாதைக்கு கதையை திருப்புவது அவரது எழுத்தின் முக்கியமான பலம்

கார்த்திக் சுப்புராஜ் இந்த படத்தின் மூலம் வழக்கமான மாஸ் கதையை மட்டும் சொல்லாமல் சமூகத்தால் ஒதுக்கப்படும் மனிதர்களின் உணர்வுகளையும் பேச முயற்சித்திருக்கிறார். குறிப்பாக சாதி வெறி ஆணாதிக்கம் ஆணவக்கொலை மற்றும் பாலின அடையாளம் போன்ற விஷயங்களை ஒரு நட்பின் வழியாக பேச முயற்சித்திருப்பது கவனிக்க வைக்கிறது. பிறரைப் பற்றி சமூகம் உருவாக்கி வைத்திருக்கும் கருத்துகளை விட ஒரு மனிதனுக்கும் இன்னொரு மனிதனுக்கும் இடையே உருவாகும் உண்மையான உறவுக்கு என்ன மதிப்பு இருக்கிறது என்பதுதான் படத்தின் முக்கியமான கேள்வியாக இருக்கிறது

அதே நேரத்தில் டோரதியில் சில குறைகளும் இருக்கின்றன. படத்தின் இரண்டு பகுதிகளும் ஒரே வேகத்தில் பயணிப்பதில்லை. சில இடங்களில் கதாபாத்திரங்கள் பேச வேண்டிய விஷயத்தை நேரடியாக வசனமாக சொல்லிவிடுவது போல தெரிகிறது. சில திருப்பங்கள் இன்னும் இயல்பாக அமைந்திருக்கலாம் என்ற எண்ணமும் வருகிறது. குறிப்பாக சில காட்சிகளில் படம் சொல்ல நினைக்கும் கருத்தை வலுக்கட்டாயமாக திணித்த உணர்வு ஏற்படுகிறது

ஆனால் இந்த குறைகளை தாண்டி படத்தின் மைய உணர்வு மனதில் நிற்கிறது. ஆரம்பத்தில் நண்பர்கள் இருவரின் அடிதடி கதையாக தொடங்கும் படம் கடைசியில் ஒரு மனிதனை அவன் யாராக இருக்கிறானோ அப்படியே ஏற்றுக்கொள்வது பற்றிய கதையாக மாறுகிறது. அதுதான் டோரதியின் மிகப்பெரிய பலம்

கார்த்திக் சுப்புராஜ் வழக்கமான மாஸ் சினிமாவை தாண்டி மனிதர்களின் மனதுக்குள் இருக்கும் பயம் வெறுப்பு அன்பு மற்றும் ஏற்றுக்கொள்ளுதல் ஆகியவற்றை பேச முயற்சித்திருக்கிறார். சில இடங்களில் படம் தடுமாறினாலும் பேசும் விஷயம் முக்கியமானது. சனந்த் மற்றும் ரிஷிகாந்தின் நட்பும் நடிப்பும் இளையராஜாவின் இசையும் திருவின் ஒளிப்பதிவும் படத்தை நீண்ட நேரம் நினைவில் வைத்திருக்க உதவுகின்றன

டோரதி, அதிரடி மற்றும் வன்முறையை மட்டும் நம்பி நிற்கும் படம் அல்ல. ஒரு மனிதனை சமூகம் எப்படி பார்க்கிறது என்பதைவிட அவனை அவனுடைய நண்பன் எப்படி பார்க்கிறான் என்பதுதான் முக்கியம் என்று சொல்லும் படம். படம் முடிந்த பிறகும் அதன் அதிர்ச்சியான காட்சிகளைவிட மனிதர்களுக்குள் இருக்கும் அன்பும் ஏற்றுக்கொள்ளுதலும் பற்றிய கேள்விதான் மனதில் நிற்கிறது